Jaki wymiennik CWU do kotła gazowego? Pojemność, wężownica i komfort ciepłej wody

Do kotła gazowego jednofunkcyjnego w domu jednorodzinnym najczęściej dobiera się wymiennik CWU z jedną wężownicą spiralną o pojemności 100-150 l dla 3-4 domowników oraz powierzchni wymiany ciepła w przedziale orientacyjnym 0,8-1,4 m² (lub większej, jeśli planowana jest praca na niższym parametrze czynnika grzewczego). Ponieważ kocioł gazowy podczas ładowania zasobnika może zasilać wężownicę wodą o wysokiej temperaturze (zwykle 70-80°C) i dysponuje mocą grzewczą rzędu kilkunastu lub ponad dwudziestu kilowatów, nagrzanie takiego zbiornika trwa zazwyczaj 15-25 minut. Prawidłowy wybór polega więc na dopasowaniu trzech elementów: pojemności zasobnika do szczytowego poboru wody w łazienkach, mocy grzewczej wężownicy do mocy kotła w trybie CWU oraz wyposażenia zbiornika (tulei czujnika temperatury i króćca cyrkulacji) do układu instalacji.

Spis treści:

• Jakie parametry sprawdzić przy doborze wymiennika CWU do kotła gazowego?
• Jaka pojemność wymiennika CWU do kotła gazowego zapewni komfort ciepłej wody?
• Powierzchnia i moc wężownicy a moc kotła gazowego: jak uniknąć taktowania?
• Konstrukcja wymiennika CWU: jedna czy dwie wężownice, płaszcz wodny i sposób montażu
• Materiał zbiornika, ochrona antykorozyjna i klasa izolacji cieplnej
• Współpraca z kotłem, cyrkulacja CWU i wymagane zabezpieczenia instalacji
• Checklista przed zakupem wymiennika CWU do kotła gazowego
• Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Jakie parametry sprawdzić przy doborze wymiennika CWU do kotła gazowego?

W nomenklaturze instalacyjnej i katalogach producentów wymiennik CWU (ciepłej wody użytkowej) oraz zasobnik CWU z wężownicą oznaczają to samo urządzenie: ciśnieniowy zbiornik magazynujący wodę wodociągową, podgrzewaną pośrednio przez wodę kotłową przepływającą wewnątrz wężownicy lub płaszcza grzewczego. Nie należy mylić go z buforem ciepła, który magazynuje wodę instalacyjną na potrzeby centralnego ogrzewania (c.o.), ani z zasobnikiem warstwowym pozbawionym wężownicy.

Zewnętrzny wymiennik z wężownicą kompletuje się przede wszystkim wtedy, gdy źródłem ciepła są kotły gazowe jednofunkcyjne wyposażone w zawór trójdrogowy przełączający oraz automatykę sterującą priorytetem ciepłej wody. W takim układzie kocioł na co dzień zasila instalację grzewczą (grzejniki lub ogrzewanie podłogowe), a po otrzymaniu sygnału z czujnika temperatury umieszczonego w zasobniku przestawia zawór trójdrogowy na krótki obieg wężownicy i podnosi temperaturę wody kotłowej, aby szybko uzupełnić zapas ciepłej wody użytkowej.

Przed wyborem konkretnego modelu warto sprawdzić ogólny dobór zasobnika CWU do źródła ciepła oraz zestawić ze sobą cztery grupy danych z projektu lub dokumentacji urządzeń:

• Pojemność znamionową i użytkową zbiornika (w litrach): dobieraną do liczby domowników oraz jednoczesnego poboru wody przez wanny, prysznice i deszczownice.
• Powierzchnię wymiany ciepła (w m²) oraz moc grzewczą wężownicy (w kW): weryfikowaną w odniesieniu do mocy maksymalnej i zakresu modulacji palnika kotła gazowego w trybie CWU.
• Konstrukcję i sposób montażu: liczbę wężownic, układ wymiennika (wężownica spiralna lub płaszcz wodny) oraz wariant stojący bądź wiszący dopasowany do wymiarów i nośności przegród w kotłowni.
• Wyposażenie przyłączeniowe i materiał zbiornika: obecność tulei pomiarowej (gilzy) pod czujnik temperatury kotła, króćca cyrkulacji, mufy pod opcjonalną grzałkę elektryczną oraz rodzaj zabezpieczenia antykorozyjnego.

Jaka pojemność wymiennika CWU do kotła gazowego zapewni komfort ciepłej wody?

Dobór pojemności zasobnika do kotła gazowego rządzi się innymi prawami niż dobór zbiornika podgrzewanego wyłącznie grzałką elektryczną lub niskotemperaturową pompą ciepła. Kocioł gazowy dysponuje dużą mocą grzewczą i może pracować z wysoką temperaturą zasilania wężownicy, dzięki czemu potrafi w kilkanaście minut dogrzać wodę po częściowym rozbiorze. O komforcie decyduje więc nie łączne dobowe zużycie wody w budynku, lecz zapotrzebowanie szczytowe w krótkim przedziale czasu, na przykład podczas wieczornych kąpieli domowników jedna po drugiej albo równoczesnego korzystania z dwóch łazienek.

Powyższe zestawienie ma charakter orientacyjny i zakłada temperaturę wody zgromadzonej w zasobniku na poziomie 50-55°C (w punktach czerpalnych miesza się ją z wodą zimną do temperatury użytkowej około 38-40°C, co zwiększa objętość dostępnej wody zmieszanej). Nie należy jednak przewymiarowywać zbiornika bez realnego zapotrzebowania. Zbyt duży zasobnik zajmuje więcej miejsca w kotłowni, generuje wyższe dobowe straty postojowe ciepła, a przy małym poborze spowalnia rotację wody w zbiorniku, co nie sprzyja utrzymaniu jej higieny.

Mając określony profil zużycia wody w budynku i wstępny litraż zbiornika, można porównać wymienniki CWU do kotła gazowego pod kątem powierzchni wężownicy, wymiarów montażowych oraz układu króćców przyłączeniowych.

Powierzchnia i moc wężownicy a moc kotła gazowego: jak uniknąć taktowania?

Drugim parametrem rozstrzygającym o poprawnej pracy instalacji jest zdolność wężownicy do odebrania mocy wyprodukowanej przez kocioł. W kartach katalogowych zasobników producenci podają dwie powiązane wartości:

• Powierzchnię wężownicy (w m²): pole powierzchni zewnętrznej rury grzejnej zanurzonej w wodzie użytkowej.
• Moc grzewczą wężownicy (w kW) oraz wydajność c.w.u. (w l/h): parametry wyznaczane laboratoryjnie dla ściśle określonych temperatur, na przykład przy temperaturze zasilania wężownicy 80°C (lub 70°C), temperaturze wody zimnej 10°C i podgrzaniu wody użytkowej do 45°C przy zadanym przepływie wody kotłowej.

Porównując dwa różne modele zasobników, zawsze należy sprawdzić, dla jakich temperatur producent podał moc w kilowatach. Ta sama wężownica zasilana wodą kotłową o temperaturze 80°C przekaże znacznie większą moc niż przy zasilaniu czynnikiem o temperaturze 65°C, ponieważ przekazywanie ciepła zależy bezpośrednio od różnicy temperatur pomiędzy wnętrzem wężownicy a wodą w zbiorniku.

Co się dzieje, gdy wężownica ma zbyt małą powierzchnię względem mocy kotła? W początkowej fazie ładowania, gdy woda w zasobniku jest chłodna, odbiór ciepła jest duży. Jednak w miarę nagrzewania się wody użytkowej do 40-50°C różnica temperatur maleje i zdolność małej wężownicy do przekazywania ciepła gwałtownie spada. Jeżeli chwilowy odbiór mocy przez wężownicę spadnie poniżej mocy, z jaką pracuje palnik kotła, woda grzewcza wraca do kotła zbyt gorąca. Automatyka kotła rejestruje przekroczenie dopuszczalnej temperatury zasilania i wyłącza palnik, po czym po krótkim schłodzeniu obiegu ponownie go uruchamia. Zjawisko to nazywa się taktowaniem kotła: wydłuża ono czas ładowania zasobnika, zwiększa zużycie podzespołów zapłonowych i obniża sprawność urządzenia.

W typowych instalacjach domowych z kotłem gazowym o mocy maksymalnej w trybie CWU na poziomie 18-24 kW dla zasobników o pojemności 100-150 l stosuje się najczęściej wężownice o powierzchni orientacyjnej 0,8-1,4 m². Nowoczesne kotły kondensacyjne potrafią modulować (obniżać) moc palnika w końcowej fazie dogrzewania zasobnika, co ułatwia współpracę z wymiennikiem, jednak moc znamionowa wężownicy przy parametrach roboczych kotła powinna być zbliżona do mocy, z jaką kocioł ładuje zasobnik.

Kiedy do kotła gazowego opłaca się wybrać zasobnik z większą wężownicą (np. 1,5-2,5 m²)? Modele z rozbudowaną wężownicą spiralną (projektowane często pod kątem pomp ciepła) przynoszą w układzie z gazowym kotłem kondensacyjnym dwie korzyści:

1. Duża powierzchnia wymiany ciepła pozwala szybko nagrzać wodę użytkową przy niższej temperaturze wody kotłowej i zapewnia niższą temperaturę powrotu czynnika do kotła, co sprzyja zjawisku kondensacji pary wodnej ze spalin także podczas przygotowywania CWU.
2. Jeżeli w przyszłości w budynku planowana jest wymiana kotła gazowego na pompę ciepła lub dołożenie pompy ciepła w układzie hybrydowym, zasobnik z dużą wężownicą nie będzie wymagał wymiany na nowy.

Przykład obliczeniowy: ile trwa nagrzanie zasobnika 120 l i 150 l przez kocioł gazowy?

Aby pokazać, dlaczego zasobnik współpracujący z kotłem gazowym zapewnia szybki powrót do pełnego komfortu po kąpieli, posłużmy się przykładem obliczeniowego dla dwóch popularnych pojemności: 120 l oraz 150 l.

Założenia do przykładu obliczeniowego:

• Masa podgrzewanej wody: dla zbiornika 120 l przyjmujemy 120 kg wody, a dla zbiornika 150 l przyjmujemy 150 kg wody.
• Temperatura początkowa zimnej wody wodociągowej: 10°C.
• Temperatura docelowa wody w zasobniku: 50°C (przyrost temperatury wynosi 40 K).
• Ciepło właściwe wody: 4,19 kJ/(kg·K), co odpowiada wartości 0,001163 kWh/(kg·K).
• Średnia efektywna moc przekazywana przez wężownicę w trakcie całego cyklu ładowania: 16 kW (przyjmujemy wartość średnią niższą od maksymalnej mocy kotła, ponieważ pod koniec nagrzewania moc wymiany ciepła maleje wraz ze wzrostem temperatury w zbiorniku).

Obliczenia czasu nagrzewania:

• Wariant 1 (zasobnik 120 l): ilość energii potrzebna do ogrzania 120 kg wody o 40 K wynosi: 120 kg × 0,001163 kWh/(kg·K) × 40 K = 5,58 kWh. Dzieląc wymaganą energię przez średnią moc wymiany ciepła (5,58 kWh / 16 kW), otrzymujemy czas pełnego nagrzewu równy 0,349 h, czyli około 21 minut.
• Wariant 2 (zasobnik 150 l): ilość energii potrzebna do ogrzania 150 kg wody o 40 K wynosi: 150 kg × 0,001163 kWh/(kg·K) × 40 K = 6,98 kWh. Przy średniej mocy 16 kW czas pełnego nagrzania od 10°C do 50°C wynosi: 6,98 kWh / 16 kW = 0,436 h, czyli około 26 minut.

W codziennej eksploatacji domownicy rzadko zużywają całą zawartość zasobnika do zera. Kocioł gazowy rozpoczyna dogrzewanie znacznie wcześniej, gdy temperatura odczytana przez czujnik w zasobniku spadnie o ustawioną histerezę (na przykład o 5-10 K). Uzupełnienie temperatury w zasobniku 120 l o 10 K wymaga dostarczenia około 1,40 kWh energii, co przy średniej mocy 16 kW zajmuje nieco ponad 5 minut. Rzeczywisty czas w konkretnej instalacji zależy od nastaw temperatury na kotle, natężenia przepływu pompy ładującej oraz stopnia zakamienienia powierzchni wymiennika.

Konstrukcja wymiennika CWU: jedna czy dwie wężownice, płaszcz wodny i sposób montażu

Poza pojemnością i mocą grzewczą zasobniki różnią się budową wewnętrzną oraz pozycją roboczą. Konstrukcję należy dopasować do liczby źródeł ciepła w budynku oraz wolnej przestrzeni w pomieszczeniu technicznym.

Jedna czy dwie wężownice (zasobnik biwalentny)?

Jeżeli kocioł gazowy jest jedynym wodnym źródłem ciepła w domu (lub współpracuje wyłącznie z grzałką elektryczną zasilaną z sieci bądź z instalacji fotowoltaicznej), właściwym rozwiązaniem jest wymiennik z jedną wężownicą. Jej zwoje są umieszczone w dolnej i środkowej części zbiornika, tak aby równomiernie wygrzewać całą objętość zgromadzonej wody.

Wymiennik z dwiema wężownicami (biwalentny) wybiera się wtedy, gdy zasobnik ma być zasilany przez dwa niezależne wodne źródła ciepła. W takim zbiorniku dolną wężownicę podłącza się zazwyczaj do instalacji kolektorów słonecznych lub kominka z płaszczem wodnym, natomiast górną wężownicę zasila kocioł gazowy, który dogrzewa górną strefę zasobnika w okresach niewystarczającego uzysku z drugiego źródła. Kupowanie zasobnika dwuwężownicowego wyłącznie do samego kotła gazowego bez drugiego źródła wodnego jest nieopłacalne, chyba że dokumentacja konkretnego modelu wprost przewiduje możliwość szeregowego połączenia obu wężownic w celu zwiększenia powierzchni wymiany ciepła przy zachowaniu dopuszczalnych oporów hydraulicznych.

Wymiennik z wężownicą spiralną czy dwupłaszczowy?

Większość zasobników współpracujących z kotłami gazowymi to wymienniki z wężownicą spiralną. Czynnik grzewczy z kotła płynie w nich wewnątrz rury stalowej zwiniętej w spiralę, co zapewnia wysoką wytrzymałość ciśnieniową obiegu grzewczego i korzystny rozkład temperatur w zbiorniku pionowym.

Alternatywą są wymienniki dwupłaszczowe, w których zbiornik na wodę użytkową jest otoczony zewnętrznym płaszczem wodnym zasilanym z kotła. Duża powierzchnia płaszcza pozwala na szybki odbiór ciepła przy niskich oporach przepływu po stronie wody kotłowej. Konstrukcję dwupłaszczową spotyka się szczególnie często w wymiennikach poziomych (leżących), w których zwykła wężownica spiralna trudniej nagrzewałaby dolne partie zbiornika. Przed wyborem modelu dwupłaszczowego należy jednak zawsze zweryfikować w karcie technicznej maksymalne dopuszczalne ciśnienie robocze płaszcza grzewczego i porównać je z ciśnieniem w instalacji c.o.

Zasobnik stojący czy wiszący?

Zasobniki stojące (pionowe) ustawia się bezpośrednio na podłodze pod wiszącym kotłem gazowym lub obok niego. Pionowy układ cylindra sprzyja naturalnej stratyfikacji (uwarstwieniu) wody: zimna woda dopływająca z wodociągu gromadzi się na dole w strefie wężownicy, a gorąca unosi się do góry, skąd jest pobierana do kranów. Modele stojące z króćcami wyprowadzonymi w górnej dennicy ułatwiają estetyczne i krótkie połączenie z wiszącym nad nimi kotłem jednofunkcyjnym.

Zasobniki wiszące (pionowe lub poziome) stosuje się tam, gdzie powierzchnia podłogi w kotłowni lub łazience jest już zajęta. Ostrzeżenie montażowe: wymiennik o pojemności 120-150 l po napełnieniu wodą waży łącznie od około 150 kg do ponad 200 kg (masa własna stalowego zbiornika z wężownicą powiększona o masę zgromadzonej wody). Zawieszenie takiego ciężaru na ścianie wymaga wcześniejszej oceny nośności muru oraz zastosowania wsporników i kotew dobranych do rodzaju materiału ściennego zgodnie z instrukcją producenta.

Materiał zbiornika, ochrona antykorozyjna i klasa izolacji cieplnej

Trwałość wymiennika CWU zależy od jakości wody wodociągowej w budynku oraz regularności serwisu ochrony antykorozyjnej. W ofercie rynkowej dominują dwa rozwiązania materiałowe:

• Zbiorniki ze stali węglowej pokrytej emalią ceramiczną: stanowią najliczniejszą grupę zasobników do kotłów gazowych. Ponieważ warstwa emalii może posiadać mikropory, zbiornik emaliowany wymaga obowiązkowej ochrony elektrochemicznej w postaci anody magnezowej lub aktywnej anody tytanowej. Anoda magnezowa rozpuszcza się w trakcie eksploatacji, przejmując na siebie procesy korozyjne, dlatego zgodnie z warunkami gwarancyjnymi producentów należy ją kontrolować (zazwyczaj co 12-18 miesięcy) i okresowo wymieniać. W miejscach, gdzie nad zasobnikiem brakuje przestrzeni na wykręcenie długiego pręta magnezowego, stosuje się anody łańcuchowe lub bezobsługowe anody tytanowe zasilane elektrycznie.
• Zbiorniki ze stali nierdzewnej (INOX): charakteryzują się wysoką odpornością korozyjną samego materiału płaszcza i wężownicy, ale są droższe w zakupie. Przed wyborem zbiornika nierdzewnego należy sprawdzić w karcie katalogowej i warunkach gwarancji wymagania producenta dotyczące jakości wody (w szczególności dopuszczalnego stężenia jonów chlorkowych oraz twardości wody), a także informację, czy dany model wymaga stosowania anody ochronnej.

Równie istotnym parametrem eksploatacyjnym jest izolacja termiczna zasobnika (wykonywana najczęściej z pianki poliuretanowej PUR lub kształtek polistyrenowych EPS). W instalacji z kotłem gazowym woda w zbiorniku przez całą dobę ma temperaturę wyższą niż otoczenie w kotłowni. W karcie produktu należy zwrócić uwagę na straty postojowe (podawane w watach, W, lub jako dobowe zużycie energii w kWh/24h): im niższe straty postojowe, tym wolniej woda stygnie w nocy lub podczas nieobecności domowników i tym rzadziej kocioł gazowy musi uruchamiać palnik wyłącznie w celu podtrzymania zadanej temperatury.

Współpraca z kotłem, cyrkulacja CWU i wymagane zabezpieczenia instalacji

Sam zbiornik z wężownicą nie utworzy sprawnego układu bez dopasowania elementów sterujących i zabezpieczających po stronie hydraulicznej:

• Tuleja pomiarowa i czujnik temperatury zasobnika (NTC): zasobnik współpracujący z kotłem gazowym musi posiadać osłonę (gilzę pomiarową), do której wsuwa się czujnik temperatury podłączony do płyty głównej kotła. Czujnik należy dobrać ściśle do dokumentacji posiadanego kotła gazowego, ponieważ poszczególni producenci kotłów stosują czujniki o różnej rezystancji (np. NTC 10 kΩ lub innej wartości przypisanej do danej serii sterowników).
• Króciec cyrkulacji CWU: w domach, w których łazienki lub kuchnia są znacznie oddalone od kotłowni, na zasobniku wykorzystuje się dedykowany króciec cyrkulacji współpracujący z pompą cyrkulacyjną. Aby obieg cyrkulacji nie wychładzał niepotrzebnie zasobnika i nie powodował częstego załączania kotła gazowego przez całą dobę, pracę pompy cyrkulacyjnej warto ograniczyć programatorem czasowym lub sterowaniem z poziomu automatyki kotła do godzin faktycznej obecności domowników.
• Mufa pod grzałkę elektryczną: jeśli zasobnik ma współpracować wspomagająco z mikroinstalacją fotowoltaiczną lub posiadać rezerwowe źródło grzania na czas przeglądu kotła, należy wybrać model z króćcem pod grzałkę (najczęściej gwint 6/4 cala). Przed zakupem grzałki trzeba bezwzględnie zmierzyć lub odczytać z rysunku technicznego zasobnika maksymalną dopuszczalną długość elementu grzejnego, aby nie stykał się on ze zwojami wężownicy.

Ostrzeżenie dotyczące bezpieczeństwa ciśnieniowego i montażu: po stronie wody wodociągowej wymiennik CWU jest urządzeniem ciśnieniowym, w którym podgrzewana woda zwiększa swoją objętość. Na dopływie zimnej wody do zasobnika należy obowiązkowo zamontować zawór bezpieczeństwa o ciśnieniu otwarcia nieprzekraczającym maksymalnego dopuszczalnego ciśnienia roboczego zbiornika (np. 6 barów, zgodnie z tabliczką znamionową i instrukcją konkretnego modelu), zawór zwrotny oraz przeponowe naczynie wzbiorcze do CWU posiadające atest do kontaktu z wodą pitną. Pomiędzy zasobnikiem a zaworem bezpieczeństwa nie wolno instalować żadnych zaworów odcinających, filtrów ani elementów zwężających przekrój. Samodzielnie można porównać parametry katalogowe i wymiary urządzeń, natomiast wykonanie podłączeń hydraulicznych, dobór armatury zabezpieczającej, podłączenie czujnika do automatyki kotła oraz próby szczelności należy powierzyć wykwalifikowanemu instalatorowi.

Checklista przed zakupem wymiennika CWU do kotła gazowego

Przed złożeniem zamówienia zweryfikuj po kolei poniższe punkty z dokumentacją kotła oraz warunkami w kotłowni:

1. Moc kotła gazowego w trybie CWU: odczytaj z tabliczki znamionowej lub instrukcji kotła jego moc minimalną i maksymalną podczas ładowania zasobnika (w kW).
2. Szczytowy pobór wody: policz domowników, łazienki oraz sprawdź pojemność wanny i przepływ deszczownicy, aby określić potrzebny litraż zbiornika (np. 100-150 l lub 160-200 l).
3. Parametry wężownicy: sprawdź powierzchnię (m²) oraz moc wężownicy (kW) w karcie katalogowej zasobnika, zwracając uwagę na temperatury pomiarowe (np. 80/10/45°C lub 70/10/45°C).
4. Liczba źródeł ciepła: wybierz model z 1 wężownicą dla samego kotła gazowego albo model z 2 wężownicami, jeśli w układzie pracują dodatkowo kolektory słoneczne lub kominek z płaszczem wodnym.
5. Wymiary i komunikacja: sprawdź średnicę zasobnika wraz z izolacją (czy przejdzie przez drzwi kotłowni), wysokość całkowitą oraz wolną przestrzeń nad zbiornikiem niezbędną do wyjęcia i wymiany anody ochronnej.
6. Króćce i osprzęt: upewnij się, że zbiornik posiada tuleję na czujnik temperatury, króciec cyrkulacji (jeśli w budynku wykonano trzecią rurę cyrkulacyjną) oraz opcjonalne gniazdo pod grzałkę elektryczną.
7. Ciśnienie robocze i zabezpieczenia: odczytaj z dokumentacji maksymalne ciśnienie robocze zbiornika i wężownicy, aby dobrać właściwy zawór bezpieczeństwa oraz naczynie wzbiorcze CWU.

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Czy do kotła gazowego dwufunkcyjnego można podłączyć zwykły wymiennik z wężownicą?

Standardowy kocioł gazowy dwufunkcyjny podgrzewa wodę przepływowo we wbudowanym wymienniku płytowym i nie posiada wyprowadzeń hydraulicznych ani zaworu trójdrogowego przeznaczonego do zasilania wężownicy zewnętrznego zasobnika. Klasyczny wymiennik CWU z wężownicą współpracuje z kotłem jednofunkcyjnym. W przypadku kotłów dwufunkcyjnych poprawę komfortu ciepłej wody realizuje się wyłącznie na sposoby dopuszczone przez producenta danego kotła (np. poprzez dedykowane zasobniki ładowane warstwowo z osobnym układem pompowym lub niewielkie zbiorniki buforujące na wyjściu ciepłej wody).

Jaką temperaturę wody ustawić w zasobniku CWU przy kotle gazowym?

W codziennej eksploatacji w domach jednorodzinnych temperaturę zadawaną na sterowniku kotła dla zasobnika CWU ustawia się najczęściej w przedziale 45-50°C. Taki poziom zapewnia pełny komfort kąpieli, ogranicza straty postojowe zbiornika i zmniejsza tempo wytrącania się kamienia kotłowego na gorącej powierzchni wężownicy (zjawisko to nasila się wyraźnie powyżej 55-60°C przy twardej wodzie). Jednocześnie ze względów higienicznych należy aktywować w automatyce kotła funkcję okresowej dezynfekcji termicznej (ochrony przed bakteriami z rodzaju Legionella), która w zaprogramowanym cyklu podgrzewa wodę w całym zasobniku powyżej 60°C. Aby chronić użytkowników przed poparzeniem podczas cyklu wygrzewania, na wyjściu ciepłej wody z zasobnika stosuje się termostatyczny zawór mieszający.

Czy wymiennik CWU musi być tej samej marki co kocioł gazowy?

Wymiennik CWU nie musi pochodzić od tego samego producenta co kocioł gazowy. Zasobnik innej marki będzie współpracował z kotłem pod warunkiem odpowiedniego doboru mocy i powierzchni wężownicy, zgodności ciśnień roboczych oraz zastosowania czujnika temperatury zasobnika (NTC) właściwego dla automatyki wybranego kotła, wsuniętego do tulei pomiarowej zbiornika. Zakup zasobnika tej samej marki co kocioł jest wybierany głównie wtedy, gdy inwestorowi zależy na spójnym wzornictwie zestawu stojącego bezpośrednio pod kotłem lub na gotowym pakiecie z dedykowanymi rurkami przyłączeniowymi.